ميبد شهر ي است سر راه يزد ـ اردكان. گفته مي شود اين شهر، پيش از آن كه ميبد باشد، مهبد بود و در مثلث قدرت ماد، پارس و پارت، يك منطقة بسيار مهم سياسي و نظامي به حساب مي آمد. اين شهر را در زمان ساسانيان، يكي از سرداران يزدگرد به نام مهبد ساخته است. اين روزها شهر بافت سنتي اش را حفظ كرده. در مسجد جامع آن كه روزي آتش زرتشتيان روشن بود، صداي اذان شنيده مي شود.
نارين قلعه يا دژوالان، قديمي ترين بناي تاريخي استان يزد محسوب مي شود كه با خشت  خام و بسيار محكم ساخته شده.
ميبد، مثل همة شهرهاي قديمي ايران، داراي سه بخش ارگ (كهن دژ)، شارستان و ربض (بيرونه) است.
باغ هاي انار، شهر ميبد را كه داراي 17 پارچه آبادي است، دربرگرفته اند.

صنايع دستي ميبد شامل زيلو بافي، سفال، سراميك سازي، قالي بافي و...مي شود.

در ميبد، هيچ يك از آبادي ها بدون ميدان نيست. در بافت سنتي محله ها، ميدان، نقش مهمي را بازي مي كرده است.
در طول تاريخ، ميبد، شخصيت هاي فرهنگي زيادي داشته است. ابوالفضل رشيدالدين ميبدي (مترجم و مفسر قرآن كريم)، خطيرالملك ميبدي (وزير آل سلجوق)، قاضي ميرحسين ميبدي (حكيم و شاعر و قاضي القضات) و آيت الله العظمي حاج شيخ عبدالكريم حائري (بنيان گذار حوزة علميه قم)، از جمله اين شخصيت ها هستند.

قديم ترها كشاورزي ميبد به اين برج وابسته بود. كشاورزان از كود پرنده هايي كه در اين كبوترخانه لانه داشتند، استفاده مي كردند. رنگ تند تزئينات برج، براي پرنده ها جذاب بود و به سمت آن كشيده مي شدند.

نوار سفيدي كه به دور برج كشيده شده، از جنس آهك است. مار، قاتل جان كبوتر است. اما وقتي مارها از بناي خشتي برج بالا مي روند، به اين نوار سفيد كه مي رسند، ديگر نمي توانند ادامه دهند و به پايين پرت مي شوند. اين برج دايره اي شكل، از داخل، سه طبقه است و هزاران لانه براي پرنده ها در آن ساخته شده است.

سفال گري

يكي از صنايع دستي ميبد، سفال است. ميبد خاك رس خوبي دارد و كاسه ها و كوزه هاي سفالي آن، خيلي وقت است كه تاجران و بازرگانان را به اين شهر مي كشاند. اين ظروف سفالي، به نماد اين شهر كويري تبديل شده اند.

                               پاياب

حوضی که در وسط حياط كاروانسراي شاه عباسي قرار دارد كه آب جاري و هميشگي داشته. كاروانسراي شاه عباسي، شامل كتابخانه، موزة زيلوهاي تاريخي ميبد و رستوران سنتي است.

                          چاپارخانه
 در گذشته، پستخانه ها شبانه روزي بود و پستچي ها هميشه در حال آماده باش بودند. به ساختمان نگاه كنيد. مثل يك قلعه ساخته شده تا بشود از آن دفاع و حفاظت كرد. در چاپارخانه ها، از اسب هاي تيزرو و تازه نفس نگهداري مي كردند تا نامه ها و پيغام ها سريعا به مقصد برسند. اين چاپارخانه متعلق به زمان قاجاريه است، اما احتمالا در همين محل، چاپارخانه اي از زمان هخامنشيان وجود داشته است.

                          آب انبار

كلارآب انباری است كه براساس سنگ نوشتة آن، مربوط به قرن 11 هجري است. آب آن هنوز هم به عنوان آب آشاميدني استفاده مي شود. اين آب انبار به كاروانسراي شاه عباسي متصل است كه يكي از كامل ترين كاروانسراهاي بين راهي به حساب مي آمده است.

نارين قلعه (نارنج قلعه)

مي گويند اين قلعه را ديوها ساخته اند. همة گنج حضرت سليمان هم اين جاست. مورخي به نام احمد كاتب گفته: ديو به فرمان سليمان، قلعة ميبد بساخت... هيچ پادشاه، اين قلعه را به جنگ و لشگر نگرفته...

اما واقعيت، اين است كه حدود سه هزار سال پيش، اقوام ماد در زمان جنگ هاي داخلي ايران، آن را ساختند. پيچ هاي تو در توي قلعه نشان مي دهد كه اين جا قبلا يك شهر پرماجرا بوده. بعضي ها نارين قلعه را همان دژ سفيد شاهنامة فردوسي مي دانند. اين قلعه در بالاي يك تپه و مسلط به منطقه ساخته شده و اطراف آن را خندق كنده اند. بعضي مي گويند قلعة نظامي بوده و برخي با توجه به شكل پنج طبقة آن، احتمال ميدهند زيگورات بوده و از آن به عنوان يك مركز مذهبي و معبد استفاده مي شده است.